پرواز

بر خاک بخواب نازنین، تختی نیست

آواره شدن ,حکايت سختي نيست

از پاکي اشکهاي خود فهميدم

                                 لبخند هميشه راز خوشبختي نيست 

  منتظر دیدار تو هستم ،سهل است بگویم که گرفتار تو هستم، من در پی این حادثه غمخوار تو هستم، هر چند که دور از منی و من ز تو دورم، بر جان تو سوگند که دوستدار تو هستم

                                                                              The moon                       

       ز خلوت شب خود ، ماه را صدا کردم

            به چشم به هم زدنی

         کمند نقره بیفکند از دریچه عاج

             سبکتر از پر کاهی

             مرا به بام کشید

           میان بهت من و شب

      میان بهت و سکوت من و ستاره و شب

      تنم از تب تاریک تشنگی می سوخت

       زلال نقرهای ماه را  

        به کام کشید

غیرتم می کشد این گونه که پروانه دهد جان

               سوزد و خوش بود الحق که چه مردانه دهد جان                                             

ای خوش آن عاشق صادق که به میدان محبت

                             غرق خون گردد ودر دامن جانانه دهد جان

                     درگه دوست  بود خانه آزادی و امید      

          زنده آن است که درخدمت این خانه دهد جان 

گر خزان حمله کند بنده آن بلبل مستم

                که جدایی نکند از گل ودر لانه دهد جان

غمی در سینه دریا نهفته است                                                                                     که می خواهد بر افشاند به ساحل                            

                         چو می بیند که ساحل ژرف خفته

نگه می دارد آن را باز در دل                                                                            

                      به جان ساحل آشفته ، اما

 غمی دیگر در دوزخ گشاده است                                                                                                                                  شفا  می خواهد از آغوش دریا

                          ولی چون مرده بر جای اوفتاده است                                              

کنار هم دو سرگردان ، دو غمناک

                       خبر از درد همدیگر ندارند                                                     یکی را آرزو آب یکی خاک

                   دریغا عشق را باور ندارند

                       من از سلاله درختانم   

                                 تنفس هوای مانده ملولم می کند

                   پرنده ای که مرده بود به من پند داد که لبخند

                    را به خاطر بسپارم 

                          دریا اگر سلام نگوید

                  نماندنی است                                          

        در ذهن هر کلام                

                      اگر رد پای عشق

                             راهی نبرده است

                   کتابی نخواندنی است           

                                                                                                                                                                          شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید                                                                                                                                            مگر مساحت رنج مر حساب کنید         

         محیط تنگ دلم را شکسته رسم کنید             

                                 خطوط منحنی خنده را خراب کنید                                

طنین نام مرا موریانه خواهد خورد

                            مرا به نام دگر غیر از این خطاب کنید                                                   دگر به منطق منسوخ مرگ می خندم                             

     مگر به شیوه دیگر مرا مجاب کنید                                                                                                                                                               در انجماد سکون پیش از آن که سنگ شوم

                                     مرا به هرم نفسهای عشق آب کنید                                                                                                  

  مگر سماجت پولادی سکوت  مرا                     

                      درون کوره فریاد خود مذاب کنید                                                         بلاغت غم من انتشار خواهد یافت

               اگر که متن سکوت مرا کتاب کنید                   

حسرت همیشگی   

حرفهای ما هنوز ناتمام  .............

تا نگاه   میکنی :  

وقت رفتن است 

باز هم همان حکایت همیشگی !

پیش از آنکه باخبر شوی 

لحظه عزیمت تو ناگریز میشود

آی ..........

ای دریغ وحسرت همیشگی !

ناگهان 

چقدر زود  ،  دیر می شود ! 

   پرشی دارد اندازه عشق                زندگی چیزی نیست ، که لب طاغچه عادت  از یاد من و تو بود               

If you can t be a highway

Then just be trial

If you can t be the sun

Be a star

It isn’t by size that you

Win or you fail

Be the best of whatever you are

آن زمان که آفتاب روز ،

آن زمان که آفتاب روز ،

آرامش شب را در هم می شکند

در مه صبحگاهی بال بگشا،

وروزی نو را به هما وردی فرا خوان ،

آگاهی تازه ای از بودن !

دست جهان را در دستهایت بفشر ،

وگل لبخند بر لبان بنشان ،

چه باشکوه است زنده بودن.